Powiedziałeś że wychodzisz
jakiś rok lub dwa lata temu
nie wiem dokładnie ile
bo czas bez Ciebie dłuży się w nieskończoność
i każda pora roku to ciemna zima
Powiedziałeś że wychodzisz
nie wiem dokąd ani po co
mam tylko nadzieję
że nie odszedłeś za daleko
bo w mojej głowie wciąż tkwisz nieprzerwanie
Powiedziałeś że wychodzisz
ale wiedz że ja nadal tutaj czekam
bo nie ukrywam
ale wciąż żywię nadzieję
że wyszedłeś tylko po papierosy
“powiedziałeś, że wychodzisz”
klaudia wakuła
@strofika
Na stację
przyjechał kolejny pociąg
i miałam ogromną ochotę
do niego wsiąść
lecz coś mnie zatrzymało
jedna myśl
cały czas nie dawała mi spokoju
to nie ten
to jeszcze nie ten
jednak prawda była inna
i to mógł być ten
ja po prostu wciąż się boję
kolejnego zderzenia z miłością
i nadal nie wyzbyłam się strachu
przed potencjalnym niepowodzeniem
no i oczywiście
(tak mi wstyd
tak okropnie mi wstyd)
ale od roku na tym samym peronie
wciąż wypatruję Twojej twarzy
“strach przed nową miłością”
klaudia wakuła
@strofika
nie obawiam się
że z inną cię zobaczę
ani tego
że moje serce
pęknie z rozpaczy
bo przecież wciąż żyję
i choć jedno serce
setki razy łamane
to w dalszym ciągu bije
po prostu się boję
że chociaż mówią
iż czas leczy rany
to w mym przypadku
nie starczy wieczności
by o tobie zapomnieć
niezapomniany
“niezapomniany”
klaudia wakuła
“To cudowne, że człowiek ma zdolność do regeneracji. Wątroba odbudowuje nam się co sześć tygodni, skóra co miesiąc, kości co trzy miesiące, krew co cztery miesiące, DNA co pół roku, a mózg co rok. Nikt jednak nie wie, jak długo odbudowują się nam zakochane serca.”— Piotr Adamczyk “Dom tęsknot”
„Boję się, mamo,
że upadnę
i nie będzie nikogo,
kto by mnie złapał;
że będę lecieć
przeraźliwie długo
niżej niż na
dół
Boję się, mamo,
że zabłądzę
na prostej drodze
(…)
że się pomylę
zresztą
nie pierwszy
raz
Boję się, mamo,
że on zniknie
wiesz, ten ktoś,
kogo pokocham
całym sercem bladym
chociaż
mówią, że go już
nie mam.”
— Paulina Żurek
“Mówili, że od czasu do czasu trzeba się porządnie sponiewierać, żeby się człowiek zresetował, ale mnie od zawsze ciągnęło do tego, by uczynić z tego filozofię życiową i to już było, kurwa, nierozsądne.”— Marta Kostrzyńska; fragment czegoś, co powstaje